Hoşça yaşa.

Şimdi karşımda bir izmarit kutusu, onlarca yanlışla birlikte bunu bana yazıyorum. Çünkü biraz daha susarsam asla konuşamayacağım. Biraz da yutarsam bir daha asla kusamayacağım. Beni bağışlayın çünkü çok acıdım ve biraz daha tahammüle yüreğim dayanmaz. Artık yokum. Artık acılar da yok. Hoşça yaşayın.

Çok değil, bir yılımdı. Bir yıl önce aynı günlerde adını ilk zikrettiğimde içimde kanat çırpan bir şeylere rastlamak güçtü çünkü ziyadesiyle yaralıydım. Kimilerine göre de bana en iyi umut, sendin. En çok bu yüzden ben seni sevdim. Şimdi öyle değil ama içim uçurum. Alabildiğine boşluk, hiç sevgiyle yanıp tutuşuyorum. Ne söylense dolmuyor, dokunmuyor.
Ekim; adına adımı kattıklarında, yanına yanımı koyduklarında, kusursuz göz temasları, ilk öptüğümde seni, ilk güldüğünde, ilk gündü hemde, dilinden biraz boğun çıkan o harfle birlikte, alfabedeki 29 harften en güzellerini seçerek, yanımda, doğum günümde ya da ertesi günde ama en fazla 29 gün, hatta o kadar bile etmedi aşkımız ama güzeldi be ve güzel sevdi bir yanımız.
Kasım; ayrılık Aralığı. O zamanlar çok yanmadım çünkü biliyordum ki sana yazdığım da boşunaydı yandığımda. Güldüğüm de boşunaydı ağladığım da. Sonra zaten hiçbir hissimi senin için tüketmedim. Aylarca gözgöze geldik dar merdivenlerin orta yollarında. Bulamadık diye bir orta yol yorulmadık da. Bu kadardı benim için. Dipdibe geldik bazen, senin için ayırdığım sinema biletlerinde. Sonra hepsi parça parça olup içime döküldü.
Haziran; güneşli günler. Mutlu bir gençlik değil ama hâlâ herkes umutlu. Dile kolay be, dilini dilime değdirmek gibi saçma hisler. Dile kolay da tene kolay mı sandın. Böyle günlerde hafta sonlarını zor eder, eline değerdim.
Sigarayı bırakıp, sana başlamıştım.*
Biz daha önce hiç senle sigara içmedik, dimi? Yeni farkettim de yine çok eksik yaşamışız. Bu kez de tamamlayamamışız. Oysa bizim birlikte paylaşacağımız acı tatlarımız da olmalıydı, olmadı.
Geçen sene o günlerden bu sene bugünlere. Aynı ben değilim, aynı sen değilsin. Çok değiştik, en az birbirimiz kadar. Çok denedik belki direndik. Derindi son günlerde hislerim. Sana değebilmeyi, beni hissetmeni diledim. Severdik yavaş yavaş ama sevişemezdik. Hep bi yanımız eksikti şimdi tamamen bittik. Bu kez acıydı veya en acısı buydu.

Güzeldi be canından öptüğüm, güzeldi. Ne aşktı ne sevgi, ne yendim ne yenildim. 
Güzeldi ve bunun için bile bütün öptüğüme, bütün geçmelerine içimin, bütün tek kişilik yataklarda okşamalarına saç diplerime kadar, yanmasına içimin, yanılmasına kalbimin, ateş almasına kasıklarımın, utanmama bileklerime kadar, bundan korkan gözlerimin kapanmasına, kızdığıma, kırdığıma, kırıldığıma, ağladığıma ve yine ağladığıma... Bütün hepsine hepsine. Hepsi senle.
Güzeldi be, Perşembe ikindim.
Hem şiirde yazmıştım sana.
Sayfa sayfa değildi belki ama derindi.
Diğer yarısıydın sen hayatımın. Güzel kısmıydın. Hoş vaktiydin. Son sarılmamı hatırlıyor musun? Nasılda belliydi son olduğu. Sana, bırakamıyorum demelerimi hatırlıyor musun? Benim hala kulaklarımda çınlıyor, nefes alışverişlerin.
Şimdi dipsiz bir kuyuyum, dibimde sigaram. Yanlıştı dedirtiyor bana, sigaram. Şimdi içim bir boşluk, kim dokunsa hissizim, kim gelse geldiği yerde kalıyor. Yalnız değilim, öyle çok da yanmadı canım. Biraz acıdım ve merhemi bile yadırgadım.
Sanma ki öleceğim
Sadece biraz, sürüneceğim.
Ben sorun değilim de
Dokunduğun yerlere
Yorganlar örteceğim.

Bir özlem ki, Perşembe ikindisinde.
Bir ucu kırık şiir şimdi gülüşün.
Zaten kime şiir yazsam
Beni sevmiyor.
Bir yorgun şarkı şimdi adın.
Zaten sesim de
Hiçbir şarkıya yetmiyor.
Bir ürkeklik var gülüşünde,
Seni öpmeyeli yıl olacak gibi.
Oysa bir Perşembe ikindisi,
Her uzvun ellerimdeydi.
Birkaç eski anıya kavuşmak gibi şimdi,
Sana sarılmak
Hem de
Perşembe ikindisinde.
Adını mırındanmak gibi yahut
Bir maziye meze olmak veyahut.
Mesela ya sevdiğim,
Mesela en güzel şiir adındır,
Perşembe ikindisinde.